Συνταγογραφείται η Επικοινωνία;

Τα πολλαπλά πρόσωπα της Αρθρίτιδας (αγκυλοποιητική, ρευματοειδής, ψωριασική κτλ.) προσβάλλουν τους ασθενείς τόσο σωματικά όσο και ψυχολογικά. Δεν είναι κάτι καινούριο αυτό και σαφώς δεν είναι κάτι που θα έχρηζε κοινοποίησης εν έτει 2021 σε ένα άρθρο. Σωστά;

Κάπως όμως πρέπει να στοιχειοθετηθεί η σκέψη.

"Η Αρθρίτιδα", λοιπόν.

Ενα και ένα κάνουν δύο.

Προτεραιότητα για τον πάσχοντα είναι

• η ανακούφιση από τον πόνο και

• η ικανότητα να λειτουργεί και να συμμετέχει στην κοινωνική του ζωή

"Δεν είμαι ελέφαντας"

Ο αντίκτυπος της χρόνιας φλεγμονώδους αυτοάνοσης νόσου που ονομάζεται Αρθρίτιδα επιβαρύνει όλο το φάσμα της ζωής του ασθενούς: τις κοινωνικές του δραστηριότητες και τη συμμετοχή σε άλλοτε αυτονόητες διαδικασίες, την προσωπική του ζωή και την ψυχική του σταθερότητα. Η ποιότητα ζωής του πλήττεται, επειδή συν τοις άλλοις ο ασθενής εκδηλώνει κόπωση, διαταραχή του ύπνου, ψυχολογική δυσφορία και αίσθηση ανεπάρκειας.

Ο ασθενής με χρόνιο αυτοάνοσο νόσημα -δηλαδή με ασθένεια που κοινώς αποκαλείται “αόρατη”- αισθάνεται ενοχές όταν προσπαθεί να αποδείξει ότι όντως πονάει, όντως η ημέρα του και η νύχτα του δεν έχουν αυτονόητη ροή. Ο ασθενής πασχίζει κυριολεκτικά να αποδείξει ότι δεν είναι ελέφαντας.

Προτού καν ζητήσει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αυτός ακριβώς ο άνθρωπος πρέπει να ζητήσει πρωτίστως κατανόηση. Και η κατανόηση προϋποθέτει ένα και μόνο πράγμα: ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑ. Ο ασθενής πρέπει να εκφράζει τί του συμβαίνει, τί αισθάνεται, πώς το βιώνει, πρέπει εν ολίγοις να μοιράζεται την εμπειρία, γιατί μόνο έτσι θα γίνεται κατανοητός από τον περίγυρό του και θα λαμβάνει τη στήριξη που τόσο χρειάζεται για να διανύσει το κάθε του 24ωρο.

Η κοινοποίηση της εμπειρίας

Αν δούμε την κατάσταση μακροσκοπικά, η επικοινωνία, δηλαδή η κοινοποίηση της εμπειρίας, είναι πολύτιμη όχι μόνο επειδή θα βελτιώσει τη σχέση του ασθενούς με το στενό του περιβάλλον αλλά θα βελτιώσει και τη σχέση εμπιστοσύνης με τον θεράποντα ιατρό. Η επικοινωνία στις μέρες μας είναι μια υποτιμημένη αρετή που όμως προάγει την ποιότητα στις διαπροσωπικές σχέσεις και την ποιότητα ακόμα και στην ίδια την περίθαλψη.

Είσαι ασθενής; Μίλα στους ανθρώπους σου. Η έκθεση είναι λυτρωτική.

Δεν είσαι ο ίδιος και δεν θα είσαι ο ίδιος. Κι αυτό δεν πρέπει να σε φοβίζει: γιατί όσο είμαστε ζωντανοί δεν μένουμε ποτέ ίδιοι.

Μίλα, εξήγησε, περίγραψε, μοιράσου. Η ζωή σού ζητάει να ξανασυστηθείς εσύ με εσένα και εσύ με τους άλλους.

Σου έχω ένα κακό νέο και ένα καλό νέο: Δυστυχώς η επικοινωνία δεν συνταγογραφείται. Ευτυχώς είναι στο χέρι μας.

της Χρυσάνθης Μιχαλοπούλου